O mnie

Dorian Gray, a w rzeczywistości Maciej Pawlikowski. Na co dzień student filologii polskiej. Całkiem poważny człowiek, jeśli nie brać pod uwagę jego weekendowych wyczynów i obsesyjnego radykalizmu areligijnego. Szczęśliwie zakochany. Znajomi posądzają go o sympatie progejowskie, a nawet biseksualizm. Samozwańczo uważa się za feministkę. Twierdzi, że zamiast serca ma jedną wielką pożerającą waginę. Przejawia ignorancję, cykliczną depresję i histerię. Jest ckliwy, smuci go książka Erica Knighta, Lassie, wróć. Przyjaciele nie mogą go znieść, bo ciągle skacze i śpiewa, choć głosu nie posiada. Podobno podkrada swojej dziewczynie odzież. Uważa, że ateistą się urodził, a te kilka lat rodzinnego katolicyzmu, to wypadek przy pracy u podstaw. Wierzy w gender & queer studies, tęskni za swoim zmarłym psem. Jest nałogowym palaczem.

Wraz z Chmurką (partnerka) prezentują model związku dewiacyjnego. On progej, ona miłośniczka i badaczka prozy markiza de Sade’a, wyrafinowana prolibertynka. Słuchają muzyki, której w ogóle nie ma w rozgłośniach radiowych. Obydwoje tracą przytomność w podrzędnych barach.